Ostatnio najczęściej w tle moich „kuchennych rewolucji” słucham czegoś niezobowiązującego, przy czym na chwilę mogę skupić się na proporcjach, ilości, zamiennikach itd. i nie obawiać się, że zgubię wątek. W „Rzymskich wakacjach” mi to nie groziło. Klasyka gatunku (może z odwróconymi rolami) czyli ona słynna piosenkarka, która zgubiła radość z swojej artystycznej ścieżki, zaszywa się w małym miasteczku, przypadkowo trafiając na mężczyznę po przejściach. On wygląda jak wiking, ale ma gołębie serce i silnie osadzony jest […]