Z wielkimi nadziejami sięgałam po tę książkę i niestety sprawdziło się, że to co podoba się wszystkim niekoniecznie zachwyca i mnie.” Dziki, mroczny brzeg” nie okazał się moją książką roku, ale już wiem, co mogło w niej spodobać się innym czytelnikom.
To trochę powieść ekologiczna, to historia o relacjach, jest w niej kilka tajemnic i według mnie w takiej kolejności trzeba wartościować te wątki. Dominic Salt i jego troje dzieci mieszkają na niewielkiej wyspie u wybrzeży Antarktydy. To miejsce, gdzie umieszczony został bank roślin i zadaniem rodziny jest ochrona powierzonych ich opiece nasion. Wszystko się komplikuje, gdy zostają całkowicie odcięci od świata. Podczas gwałtownego sztormu wyławiają z morza nieznajomą. Jej przybycie burzy pozorny spokój mieszkańców Shearwater.
Brzmi jak wstęp do niezłego thrillera i gdyby nie to, że w zasadzie od początku domyślałam się co stoi za zachowaniem głównych bohaterów, to pewnie by tak było. Był jeden twist, którego nie przewidziałam, ale to chyba trochę mało. Lepiej wyglądało pokazanie emocji, które targały samotnym, owdowiałym rodzicem, wrażliwą dziewczyną, nadpobudliwym nastolatkiem i nieco osobnym chłopcem. Powieść ma taki lekko apokaliptyczny anturaż: wyspa na końcu świata i osamotnieni na niej ludzie, pomoc, która nie nadchodzi, przyroda, która podbija te wrażenia oraz niewyjaśnione zjawiska. Autorka mocno akcentowała jaki wpływ mają katastrofy ekologiczne na jednostki i na wszystkich mieszkańców naszego globu. Taki lekki manifest przekazany w płaszczyku powieściowym. Nie było to jednak nadmiernie nachalne, więc ja to akceptuję.
Zdecydowanie miałam wobec tej lektury zbyt wysokie oczekiwania, ale sądzę, że może ona sprawić sporo czytelniczej radości, tym którzy podejdą do lektury nieco inaczej.
McConaghy Charlotte. Dziki, mroczny brzeg. Filia, 2025
Seria: Filia Literacka
Tłumaczenie: Katarzyna Bażyńska-Chojnacka
Lektorzy: Marta Markowicz, Mateusz Drozda